OP DE FIETS

Sommigen zeggen dat fietsen het hoofd leegmaakt. Mij lukt dat bijna nooit.

Op de fiets gaan mijn gedachten meestal gewoon door. Soms hoor je flarden van gesprekken van fietsers die je tegemoet komen of die je van achteren passeren. Als je dus even nergens aan denkt en er passeren een stel pratende fietsers, dan geven die toch weer stof tot nadenken, omdat het losse zinnen zijn die kop nog staart hebben. Het begin van het gesprek heb je niet gehoord, en het eind kom je niet te weten.

Van de week reed ik weer eens naar het strand, dit keer was Wijk aan Zee aan de beurt.

In de duinen kwam een vader met zoontje me tegemoet, ik hoorde een fragment van het gesprek dat hij met zijn vader had. Het jongetje zei: ”Nou, ik word nu toch echt gepest door die twee iemanden in de klas, als ze zo doorgaan dan ……..”

”Twee iemanden,” zei het jongetje, wat een fantastisch taalgebruik! Zoiets kan alleen een kind bedenken.¬† Omdat het een fragment was ging ik nadenken over wat hij verder gezegd zou kunnen hebben tegen zijn vader.

”Als ze zo doorgaan dan …..”, maar wat dan, vroeg ik me af. Zou hij die pestkoppen eens goed de waarheid vertellen? Of zou hij erop los slaan,¬†want het joch zag er stoer uit. Of is hij helemaal niet zo stoer, en vraagt aan zijn vader of die mee gaat naar school om eens te gaan praten met de leraar.

Ik had weer iets om over na te denken, dus het hoofd leeg maken was er ook dit keer niet bij.

Advertenties

INKLAPPER

Na een flinke inklapper toch maar weer iets schrijven. Denk dat de verhuizing en alles wat er mee samenhing me teveel geworden was.

Zelfs toen ik hier klaar was, was ik nog bezig, meer in mijn hoofd eigenlijk. Het lichaam was klaar maar het hoofd dacht er anders over, het gevolg was dat ik vier nachten geen oog dicht gedaan heb, om maar te zwijgen over die nachten waarvan ik slechts een paar uur geslapen heb. Angst en depressie waren het gevolg. Zelf schrijf ik niet graag over ellende, het is iets van mij en mij alleen. Zelfs mijn naasten wil ik er niet mee lastig vallen, je legt iets neer bij anderen en ja, wat moeten die ermee. Niet altijd goed, zeggen sommigen, je moet erover praten, maar ik los iets het beste in stilte op.

Echter, ik verbreek nu het stilzwijgen, mensen vragen zich af of het wel goed met me gaat. De lieverds van Facebook bijv waren ongerust, en ook hier kreeg ik vragen. Toen heb ik het stilzwijgen maar verbroken. Ik ben niet alleen van de juich en mooie blogs, als ik bijv een kat heb overreden zal ik het vertellen, maar in een depressie sluit ik mezelf af. Ik probeerde weleens iets te schrijven, maar als ik de pc opende werd ik al misselijk, dus van schrijven kwam helemaal niks.

Nou ,dit was het voor nu, van verhalen schrijven zal nog niet veel komen. Fantasie is een zegen bij het schrijven, maar diezelfde fantasie keert zich tegen je bij een depressie. Je vriend wordt ineens je vijand zogezegd. Maar goed, we zien wel hoe het loopt, het gaat in iedergeval wat beter nu. Ik tel mijn zegeningen