VERPAKKINGSBELASTING

Zo, het kabinet is er, het groenste kabinet ooit, zo wordt beweerd. Jaren geleden hadden we ook een kabinet dat iets aan het milieu deed maar men kwam geld tekort dus verzon men er een belasting bij. Dit had enige voeten in de aarde of liever gezegd handen. Vraag maar aan mevr. Cramer.

”Verzin een list”, had Wouter tegen Jacqueline gezegd, ”Er is veel geld nodig om de uit de hand gelopen bouwprojecten en nutteloze subsidies te kunnen blijven bekostigen. Het milieu is hot dus hebben we de wind in de zeilen.” 

En zo gebeurde het dat mevr. Cramer de verpakkingsbelasting bedacht toen ze een digitale timer voor haar koffiezetapparaat had gekocht. Ze kocht hem bij de firma B, de prijs was een Lokker dus de lezer weet genoeg. Mevr. Cramer vind het prettig om gewekt te worden als de koffie doorgelopen is dus is een timer een handig apparaat. Om het milieu te sparen en het goede voorbeeld te geven ging ze op haar skeelers naar het dichtstbijzijnde filiaal om daar het vernuftige apparaat te kopen. ”Oma Cramer, oma Cramer,”riepen een paar jongetjes haar pesterig na, maar met de vastberaden blijheid die haar zo kenmerkt skeelerde ze dapper door alsof ze het niet gehoord had. Toen ze na haar aankoop thuiskwam haalde ze het apparaat uit het zakje. Ze deed dit met een triomfantelijke gelaatsuitdrukking. ‘Dat ik dit op mijn leeftijd nog mee mag maken, een digitale timer’, zag je haar denken.

Maar er zat een verpakking omheen waar hij uit moest.

Ze probeerde met haar smalle vingers de twee helften van elkaar te krijgen, vier piefjes zaten vastgedrukt in gaatjes. Ze probeerde het eerst rustig en met beleid maar de piefjes zaten zó straks in de gaatjes dat het op een rustige manier niet lukte. Haar handen begonnen door de kracht die ze moest zetten te trillen, eerst een beetje maar dan steeds heviger. De triomfantelijke gelaatsuitdrukking had plaatsgemaakt voor een verbeten grimas. 

Op de normale manier lukte het niet dus zette ze haar nagels tussen het kiertje van de twee helften. Haar handen trilde nu hevig en onder een luide kreet scheurde twee nagels tot op het lever af. ”DIE SMERIGE VAGINA VERPAKKING!” gilde ze, het schuttingwoord vermijdend want ook in haar opperste lijden was ze een dienaar van de kroon. Ze liep met grote passen stampvoetend naar de keuken met de nog ongeopende verpakking. Daar trok ze uit de keukenla een schaar en trachtte deze in het harde plastic te planten. De schaar gleed weg en schoot bijna in haar hand maar de tweede keer lukte het en de verpakking barstte open. Met haar hevig trillende handen smeet ze de schaar op het aanrecht. De verpakking was open en de timer binnen handbereik. Maar zo snel gaf de verpakking zich niet gewonnen want voor ze het apparaat te pakken kreeg gaf het harde gebarsten plastic een diepe jaap in haar rechterhand.

Mevr. Cramer gaf een gil en zeeg neer op de keukenvloer om daar met lange uithalen bittere tranen te wenen.

De volgende dag werd de minister wakker en de koffie was dankzij de timer doorgelopen. Omdat ze minister van milieu was werd ze opgehaald met een riksja. In de tweede kamer aangekomen liep ze met haar hand in verband direct naar het spreekgestoelte, ”Ik wil onmiddellijk het woord,” sprak ze kordaat en stak haar verbonden hand in de lucht, ”Dit is mijn lievelingshand, die kan ik voorlopig niet meer gebruiken.” ”Wilt u het kort houden?” beet kamervoorzitter Verbeet haar toe want die had geen zin in de persoonlijke ontboezemingen van de minister. Ze liet haar hand zakken en sprak met ingehouden emotie: ” Ik wil een verpakkingsbelasting,” en toen luider met hevig trillende stem:”EN WEL ZO SPOEDIG MOGELIJK!”

Advertenties

DATES

Van de week zag ik een programma met de titel: ”First dates.” Ik zag het meteen, sommige dates krijgen absoluut geen vervolg nog vóór de kandidaten dit uitspreken.

Bij de eerste werd  het al snel duidelijk dat de vrouw niet verder wilde, dat lag aan het hoofd van die man, zij had een ander hoofd in gedachten. Ik neem het haar niet kwalijk want ze moet er toch de rest van haar leven tegenaan kijken.

De tweede man was in zijn vrije tijd clown. Hij zette zijn clownsneus zo nu en dan op waarbij de vrouw het- op een nette manier- uitproestte met haar hand voor de mond. Dit wordt niks, dacht ik. Volgens mij is het dodelijk als je bij een date verteld dat je clown bent en nog dodelijker als je er een neus bij opzet. ”Net zoiets als Bassie?” vroeg ze, waarbij haar middenrif een jolige huppel maakte. Vrienden wilde ze nog wel blijven, de goedheid van de vrouw om het leed te verzachten. Dan volgt er nog een afspraakje en dan valt de genadeklap, subtiel verpakt in mooie woorden.

Er was ook een vrouw die haar lichaam gehuld had in kleding waarin haar contouren goed zichtbaar waren. ”Dan ziet hij meteen wat ik in huis heb.” Ze praatte overdreven met lange uithalen. Een vrouw van het type doos, ik zou het na een uur al gezien hebben maar de man leek er wel content mee, althans in eerste instantie

Ik ken een paar vrouwen die gedate hebben. Zo had Joke een vent ontmoet die een poppenverzameling had. Liefdevol kleedde hij de popjes s’avonds uit en bracht ze naar bed. Die nacht gebeurde er niks, niet eens een goed gesprek. De volgende morgen stond hij op, liep naar de poppenkamer en kleedde zijn poppen weer aan. Hij had totaal geen belangstelling voor haar getoond. Ze pakte subiet haar koffer en vertrok met het gevoel dat er rare kerels ingeschreven zijn op datingsites. Josien trof het nog gekker. Eenmaal binnen bij die vent wilde hij meteen paardje rijden. Ze vond het vreemd dat ze niet eerst koffie aangeboden kreeg maar zei toch: ”Wat leuk, ik wist niet dat je een paard had.” Nou, dat was ook niet zo. Josien moest als paard dienen en hij moest er bovenop. Ineens begreep ze waar die zweepjes aan de muur voor dienden. Hevig geschrokken vluchtte ze naar buiten.

Uiteraard loopt het in veel gevallen wél goed af. Jan en Mieke zijn al jaren een gelukkig stel. Hij heeft zijn aquarium en zij schildert landschappen. Ze eten regelmatig buiten de deur maar doen dat altijd samen

LIENEKE

In een stapel oude foto’s bevond zich ook een foto van Lieneke, het buurmeisje dat naast me in de flat woonde. We hebben zeven jaar naast elkaar gewoond. Jaren geleden had ze me opgespoord via Schoolbank. Ze zocht contact maar dat contact heeft niet lang geduurd. ”Mijn man vindt het niet goed.” Een jaloerse man dus  en dat terwijl het ging over een kinderliefde. Een trieste man, jammer voor mij maar nog meer voor Lieneke.

Wie was Lieneke

Lieneke was mooi met haar grote ogen en een lach en droeg twee vlechten. We zaten niet bij elkaar op school en misschien was dit maar beter ook. Huwelijken waar man en vrouw elkaar de hele dag zien lopen ook vaak stuk. We waren gek op elkaar zonder dat we dat tegen elkaar zeiden. De behoefte om alles te verklaren en uit te leggen komt later als we de kinderlijke onschuld verloren hebben en ter compensatie veel woorden moeten gebruiken. Buiten schooltijd zagen we elkaar vaak of we speelden bij elkaar boven. Op straat knikkerden we regelmatig. je had de gewone knikkers en stuiters, deze waren twee keer zo groot en een geliefd ruilobject. Binnen het knikkerspel had je ook varianten zoals het KUKEN.

Het was de kunst om een knikker vanaf een redelijke afstand in een afgebroken hoekje van een tegel te rollen en als dat lukte riep je heel hard KUUK! Als het slecht weer was speelden we binnen, bij haar of bij mij thuis. Bij mij speelden we eens autootje, ik zette twee stoelen achter elkaar waarbij ik uiteraard op de voorste stoel zat. Ik reed alvast weg en riep dat als ze mee wilde ze er snel in moest springen. Dit lijkt niet sympathiek maar het feit dat ze mee mocht getuigd van liefde. Onze beide ouders hadden nog geen TV maar sommige buren die het wat beter hadden wel. Bij hen mochten we naar het kinderuurtje kijken. We keken o.a naar ‘Dappere Dodo’, ‘Varen is fijner dan je denkt’, en een zekere inspecteur Gosse die ons de verkeersveiligheid bijbracht. Op het eind van het programma zong een kinderkoor monter: ”De politie is je beste kameraad.”

We werden uitgezwaaid door Tante Hannie.

Later kochten mijn ouders een TV en Lieneke mocht voortaan bij ons kijken. Eén keer hadden we ruzie, ik voelde me er zo miserabel bij dat ik van het kwartje dat ik van mijn opa had gekregen een zak snoep kocht om het goed te maken. Ik belde aan en drukte meteen de zak snoep in haar handen. Ze lachte en zei:”Je mag wel binnenkomen hoor.” Even later zaten we in het zijkamertje tegenover elkaar op de grond en Lieneke deelde onbaatzuchtig haar snoep. Ze zat er in een verleidelijke pose bij waardoor ik mijn eerste erotische gevoelens kreeg. Een dag later gaf ik haar mijn eerste zoen bij de bouwput achter de flat waar in de toekomst een kantoorgebouw zou verrijzen. Ik voelde me een beetje man geworden. 

Als kind denk je dat alles zo blijft zoals het is en de klap kwam dan ook hard aan toen mijn moeder mij een week later vertelde dat ze ging verhuizen. Haar vader kon  een betere baan krijgen in het zuiden des lands. De eerste dagen liep ik verdoofd rond maar de waarheid drong naarmate de tijd vorderde steeds sterker tot me door en op mijn kamer huilde ik liefdesverdriet. Op de dag zelf namen we afscheid, in haar ogen kijken was pijnlijk maar ik deed het toch want ik wilde haar goed onthouden. Ze keek terug op dezelfde manier en raakte mijn hand.

Toen gaf ik haar mijn tweede en laatste zoen.