KERMIS

Ben laatst met Annie naar de kermis geweest, niet omdat ik zo graag wil maar ik had het haar beloofd omdat ze mijn plant water geeft en de goudvissen voert als ik langere tijd van huis ben.

Ik vind kermissen verschrikkelijk. De vreselijke pokkeherrie die voor muziek moet doorgaan maar bovenal de attracties die levensgevaarlijke toeren uithalen. Nee, daar durf ik voor geen goud in. Ik word al misselijk als ik naar een draaimolen kijk dus kermissen zijn aan mij niet besteed. Maar Annie vind het leuk, niet de helse machines waarbij je uit de bocht kunt vliegen en afgeschoten wordt, maar de schiettenten en de gokautomaten waar je horloges kunt winnen. Die apparaten zijn pure nep. De grijpklauwen die afdalen om een horloge te grijpen zijn dusdanig afgesteld dat ze het horloge strelen in plaats van grijpen. Soms door een wonder lukt het en valt er een waardeloos uurwerk uit dat het al snel begeeft.

Ieder mens heeft een duistere kant, en laat dit nou de duistere kant van Annie zijn.

Annie heeft een goed pensioen van haar overleden man en geniet AOW. Als ze wil kan ze de plaatselijke juwelier op een fatsoenlijke manier van al zijn horloges afhelpen, maar nee, het is de goktent met nephorloges waar ze rode konen van krijgt. Mocht zo’n apparaat na vele pogingen haar toch welgevallig zijn dan kan ze haar geluk niet op. Zo belde ze onmiddellijk haar vriendin om het grote geluk mee te delen. Annie is lichtelijk doof dus heeft ze haar smartphone zodanig afgesteld dat ik het gesprek kon volgen.

”Hoi met Annie. ik ben met E. op de kermis en heb zojuist en klokkie gewonnen!”

”Oh wat gaaf meis, doet ie het ook?”

”Echt wel, er zit een secondewijzer op zodat je het goed kan zien.”

”Oké, dan hoef je niet te twijfelen. Deel je het op FB?”

”Ga ik doen meis, ik zal je tevens een PB tje sturen.”

”Altijd gezellig, en nog veel plezier met E. Wil je hem de groeten doen?”

”Zal ik doen lieverd, een dikke knuf en tot kijk.”

Annie straalde en keek meer op haar horloge dan nodig was. Geluk zit soms in een kutklokkie van de kermis.

GILMOMENTEN

Ik weet niet hoe dat bij u is maar als ik mijn tv aanzet krijg ik eerst geluid en daarna beeld. Wat ik de afgelopen week hoor doet denken aan een pornozender Orgastische gillen vullen de kamer en dat terwijl ik geen abonnement op zo’n kanaal heb. Even later volgt beeld en blijkt dat de tv op Roland Garros staat afgestemd

Bij mij achter is eveneens een tennispark en dat is geen pretje. Als de dames tennissen en de wind staat deze kant op heeft de hele flat last van gilmomenten. Damesgilmomenten welteverstaan. De heren hoor je soms ook maar dat zijn meer gesmoorde kreten.

De flatbewoners, maar vooral de vrouwen willen nu een actiecomité oprichten wegens overlast van die gillende tennisdames. De dames gaan zó in het spel op dat het lijkt of ze korte maar heftige orgasmes hebben. Buurmannen die al jaren geen seks meer met hun vrouw hebben beginnen door het aanstekelijke gegil hun opgedroogde dames weer te betasten. Een benedenbuurman die de oude rukker wordt genoemd sluit de gordijnen en slaat de hand aan zichzelf en hoeft daarbij geen stimulerende filmpjes meer te kijken. Mijn lesbische buurvrouwtje die de relatie met een politieagente heeft beëindigd hoor ik Lustig kreunen terwijl er op de achtergrond een elektrisch apparaat zoemt. Er zitten standen op en naarmate het toerental wordt verhoogd wordt het kreunen luidruchtiger. Onze flat is nogal gehorig dus u moet niet denken dat ik aan haar deur sta te luisteren.

Een buurman die een portiek verder woont en als moppentapper bekend staat zei dat de dames waarschijnlijk een tril- ei in hun vooronder hebben gestopt alvorens ze de baan betreden. Na deze weergaloze mop sloeg hij me joviaal op de schouders. ”Ha, ha, ha, die buurman.” riep ik, want je moet er wat voor over hebben om de sociale cohesie in stand te houden.

De dames op de tennisbaan hebben het natuurlijk afgekeken van de grote sterren. Waarom dat gegil, ik zou het echt niet weten. Het maakt de sport zo langzamerhand belachelijk. Is er geen commissie die deze dames eens ernstig kan toespreken?

 

EPI-POES

‘Wil je op de poes passen, ik moet een paar dagen weg,’’ vraagt kennisje aan de telefoon. De poes is een scharminkeltje dat van ouderdom soms door haar pootjes zakt. Ik eet wel eens bij kennisje. Ze kookt lekker dus dan wil je weleens iets terug doen.

‘’Vergeet je haar pilletjes niet,’’ gaat ze bezorgd verder.

De poes heeft epilepsie en moet twee maal daags een pilletje door het speciale voer dat door de dierenarts is voorgeschreven. Het moet op een onopvallende manier tussen het voer worden verstopt want anders eet ze niet. Wat ik dan doe is haar afleiden door op een vogeltje te wijzen dat buiten aan het scharrelen is. Als ze dan belangstellend naar buiten kijkt frommel ik snel het geneesmiddel tussen het voer.

Toen ik jaren geleden voor het eerst op poes paste vergat ik haar af te leiden. Ze zag wat ik deed en vertikte het om te eten. Ik wist dat er die avond een documentaire over hongerend Afrika op TV was en nam haar op schoot.‘’Kijk hier maar eens naar, je mag dan zwak ziek en misselijk zijn maar deze mensen moeten een heel eind lopen voor een klein beetje eten.” Ze keek naar de beelden en dacht: ”Wat een eind lopen” en viel daarna vermoeid in slaap, want hongerende mensen zijn niet besteed aan verwende poezen.

De poes heeft dus epilepsie en heeft me tijdens het oppassen aldaar eens flink de stuipen op het lijf gejaagd. Ik lag s’nachts te dromen over verwende poezen die de mens als slaaf hebben toen ik plotseling beneden in de keuken een paar keiharde klappen hoorde. Ik zat rechtop in bed. Mijn hart bonkte in de keel, er waren inbrekers in huis die de boel aan het slopen waren. Als er een vrouw naast me had gelegen had ik haar opgedragen naar beneden te gaan, maar ik lag alleen in dat bed en vond het veiliger om daar te blijven. Na een paar minuten werd het stil en na nog een aantal minuten zouden de inbrekers wel vertrokken zijn, vermoedde ik. Ik ging uit bed en daalde de trap af.

In de keuken aangekomen stond er een keukenkastje wagenwijd open waarvan een deur aan één scharnier hing. De poes stond met rechtopstaande vacht als een bezetene van haar brokjes te vreten. Ik heb nog nooit in mijn leven een beest zo zien schransen. Ik nam een biertje en ging enigszins van de schrik bekomen nog even de kamer in. Even later kwam poes rustig de kamer binnenlopen en gaf kopjes. Het epileptisch monster was uit haar gevaren.

‘’En je weet het hè, vergeet geen extra brokjes neer te zetten want als ze een aanval heeft gehad dan…’’

Ja,’’ zeg ik, ”dan veranderd ze in een hongerige leeuwin, ik weet er alles van.’’

‘’En als ze dood gaat moet je het niet erg vinden hoor,’’ stelt ze me gerust.”Leg haar dan maar naast die tuinkabouter achter in de tuin. Je weet wel, die lachende met dat schepje. Dan kan hij haar begraven en heeft ie ook eens wat te doen.”