INKLAPPER

Na een flinke inklapper toch maar weer iets schrijven. Denk dat de verhuizing en alles wat er mee samenhing me teveel geworden was.

Zelfs toen ik hier klaar was, was ik nog bezig, meer in mijn hoofd eigenlijk. Het lichaam was klaar maar het hoofd dacht er anders over, het gevolg was dat ik vier nachten geen oog dicht gedaan heb, om maar te zwijgen over die nachten waarvan ik slechts een paar uur geslapen heb. Angst en depressie waren het gevolg. Zelf schrijf ik niet graag over ellende, het is iets van mij en mij alleen. Zelfs mijn naasten wil ik er niet mee lastig vallen, je legt iets neer bij anderen en ja, wat moeten die ermee. Niet altijd goed, zeggen sommigen, je moet erover praten, maar ik los iets het beste in stilte op.

Echter, ik verbreek nu het stilzwijgen, mensen vragen zich af of het wel goed met me gaat. De lieverds van Facebook bijv waren ongerust, en ook hier kreeg ik vragen. Toen heb ik het stilzwijgen maar verbroken. Ik ben niet alleen van de juich en mooie blogs, als ik bijv een kat heb overreden zal ik het vertellen, maar in een depressie sluit ik mezelf af. Ik probeerde weleens iets te schrijven, maar als ik de pc opende werd ik al misselijk, dus van schrijven kwam helemaal niks.

Nou ,dit was het voor nu, van verhalen schrijven zal nog niet veel komen. Fantasie is een zegen bij het schrijven, maar diezelfde fantasie keert zich tegen je bij een depressie. Je vriend wordt ineens je vijand zogezegd. Maar goed, we zien wel hoe het loopt, het gaat in iedergeval wat beter nu. Ik tel mijn zegeningen

FROUKJE

De naam vermoed een aardig vrouwspersoon, maar Froukje was een nare dame. Irritant in alle opzichten en snauwen ipv praten als haar iets niet beviel.

Froukje had een relatie met Kees wiens achternaam Kudding was en daar kon ze absoluut niet mee leven. Ze had hem om die reden definitief de rug toegekeerd. Ze hield van Kees maar aan die naam kon ze niet wennen. Ze had hem gesmeekt zijn naam te veranderen in Pudding maar dat weigerde hij telkenmaal. Het scheelde maar één letter dus zó duur kon het niet zijn. Ze had het desnoods zelf willen betalen, maar nee het was een principekwestie vond Kees, en terecht. Principes zijn mooi maar Froukje had daar geen boodschap aan dus had ze een streep onder de relatie gezet.

Ik heb eens een pizza met haar gegeten maar geneerde me plaatsvervangend dood toen we moesten afrekenen bij het lieftallige meisje dat ons bediende. ”Heeft het gesmaakt?” vroeg ze met een enthousiasme dat je alleen aantreft bij meisjes die nog onbevangen in het leven staan.

”Lekker,” antwoordde ik zonder te overdrijven.

Hij smaakte goed en de korst was krokant zonder hard te zijn. Froukje echter begon een verhandeling dat het haar niet gesmaakt had en waarom. Ze genoot zichtbaar van haar kookboekenwijsheid die ze onder de neus van het meisje wreef. Het eerst nog zonnige gezicht van het kind veranderde langzaam in een treurig smoeltje. Ze wist absoluut geen raad met deze opgedirkte vrouw die hoog op haar ego-paard gezeten bleef doordraven. Het meisje keek schichtig om zich heen en vertoonde zelfs vluchtgedrag.

Toen we het pand verlieten kon ik het woord ”trut” niet onderdrukken. Ik wilde het niet, maar het was eruit voor ik er erg in had. Uiteraard viel mijn opmerking niet in goede aarde. Ze wierp haar hoofd in de nek en liep kwaad de avond in.

Ik heb haar nooit meer teruggezien.