NOSTALGIE

Fietsend op weg naar het Amsterdamse bos kwam ik deze oude tram tegen. Dit was de eerste tram uit mijn jeugd. De bestuurder kan zitten op een verplaatsbare kruk maar ook staan. De bediening gebeurt dmv een wiel waarmee de snelheid wordt geregeld. Ik was gek op trams en wilde trambestuurder worden maar het lot bepaalde- zoals vaker in het leven- anders.

Na het Amsterdamse Bos op de terugweg het dorpje Sloten bezocht waar een dorpspomp en een brandmelder staat.

Buiten dienst uiteraard, maar de tram doet nog wel dienst als Museumtram

Leuk, zo’n middagje nostalgie.

Advertenties

WEER THUIS

Inmiddels ben ik weer thuis. Genoten van de fietsvakantie die me langs leuke stadjes en dorpjes voerde zoals Hoorn en Edam.

Het haventje van Hoorn.

In Volendam was ik gauw uitgekeken.

Supertoeristisch, de mensenmassa beweegt zich voornamelijk voort over de de dijk. In het dorp zelf is het een stuk rustiger. Persoonlijk vind ik Edam gemoedelijker, gevarieerder en meer sfeer hebben dan het naburige Volendam. Hieronder wat foto’s van Edam.

Tegenwind is geen probleem met de e-bike waarmee ik in mijn vakantie zo’n 300 km heb gefietst. Nu we het toch over de fiets hebben. De tandem zie je bijna niet meer maar als je hem ziet is het er een waar iemand met een beperking achterop zit of in een race uitvoering. De tandem levert soms ook problemen op zoals u kunt zien in het onderstaande filmpje

ANEKDOTE

Afgelopen week was ik in Edam.

Terwijl ik daar liep moest ik denken aan een anekdote die ik eens hoorde van een Edammer. Edam en Volendam zijn buren maar heel lang geleden was de sfeer tussen beide dorpen niet zo best, en dat is dan nog zacht uitgedrukt. De arme Volendammers werden uitgebuit en geknecht door de Edammers. Hoe dat er uitzag weet ik niet maar als ik kon tekenen zou ik de Edammers een zweep geven waarmee ze de Volendammers geselde als die niet hard genoeg voor ze werkte. In lompen gehulde kromme lijven, getormenteerde gezichten, monden die half open stonden waaruit geschreeuw te horen was, zweetdruppels die van de hoofden spatten terwijl de zweepslagen op hen neer daalde.

Zoiets zou ik tekenen als ik die vaardigheid bezat.

Verzet is er altijd als mensen onderdrukt worden dus zal daar ook zeker geweest zijn, doch vele jaren later was er een Volendammer die deze geschiedenis van zijn voorouders niet vergeten kon. De man haatte de Edammers zo intens dat hij het tot zijn missie had gemaakt dat ook zeer fysiek uit te drukken. Iedere morgen na het ontbijt trok hij zijn beste kleren aan en verliet kaarsrecht zijn huis naar de grenspaal van Edam. Onderweg bereidde hij een rochel voor die hem een satanisch genoegen moet hebben verschaft. Eenmaal daar aangekomen stopte hij precies voor de grens en spoog zijn rochel regelrecht Edam in. Na deze daad keerde hij om en liep terug naar huis, waarbij ik u niet hoef te vertellen dat hij nooit EEN stap in het vijandige Edam heeft gezet. Dit heeft hij tot het eind van zijn lange leven volgehouden. Nu is dit een anekdote, maar als het waar is  zijn de betrekkingen tussen beide dorpen na zijn dood pas echt genormaliseerd.