ZESWOORDVERHAAL MET BEELD: SOCIALE MEDIA

Sociale media, brug die mensen verbindt.

Website Zeswoordverhaal met beeld: Sociale media

Advertenties

ETENTJE

”Gezellig, kom binnen. Piet is even foto’s aan het ontwikkelen. Hij kan ieder moment thuiskomen.”
Bij de deur staat Anja met een triest gezicht. Het woordje ”gezellig” komt er niet lekker uit. Als ik binnen plaatsgenomen heb vraagt ze of ik koffie wil. Ik zeg ”graag” en ze verdwijnt snel naar de keuken. Ik kom niet gelegen, merk ik, hoewel ze gisteravond nog een mailtje stuurde met de uitnodiging om te komen eten. ”Piet kookt,” schreef ze. ”Hij is daar een meester in.”

Ze blijft zwijgend in de keuken staan tot de koffie is doorgelopen. Ze hebben ruzie, voorvoel ik

Ik voel me ongemakkelijk worden en wil het liefst naar huis. Dat heb ik overgehouden aan de ruzies die mijn ouders soms hadden. Eén keer gebeurde het dat mijn moeder zodanig over haar toeren raakte dat het vader het beste leek een hartaanval te veinzen om haar te doen stoppen. Hij zeeg met een diepe zucht neer tussen de tafel en het bankstel en bleef daar een tijdje roorloos liggen. Het had effect, maar slechts heel kort.Toen hij even later doodleuk weer opstond trok mijn moeder haar kunstgebit uit haar mond en smeet die woest op grond zodat ie in twee stukken viel. ”Zo, dat heb je zelf gedaan die moet je dus ook zelf betalen,” zei vader droogjes en ging weer verder met zijn postzegels. Ik had al die tijd in elkaar gedoken achter de crapeau gezeten getuige van een ruzie met de dood tot gevolg hebbend, dacht ik. Maar gelukkig was dat laatste niet het geval. Ook al was er wel eens wat, ik wilde ze nog niet kwijt.

Terwijl ik dit allemaal opnieuw herbeleef komt Anja binnen met de koffie en zet het voor me neer. Uit  mijn gedachten ontwaakt vraag ik: ”Is er iets?” ”Ách, je kunt beter vragen of er iets niet is,” antwoord ze. Nu ben in niet goed in raadsels maar deze heb ik door. Ik besluit de argeloze te spelen en vraag: ”Wat is dat iets dat er niet is dan?” ”Ach, het is het leeftijdverschil.  Hij is achtenzestig en ik vijftig. Ik voel me een plant die nodig  eens water nodig heeft. En daar hebben we steeds ruzie over”

Net als ik een grap over een gieter wil maken wordt er een sleutel in de buitendeur gestoken. Piet komt binnen met de ontwikkelde foto’s en een geveinsde vrolijkheid op zijn gelaat. Hij groet me zoals altijd hartelijk, maar laat haar een beetje links liggen. Hij laat mij de foto’s zien van een gelukkig stel op vakantie. Samen vrolijk lachend op een zonnig terras, Piet die de plaatselijke geit aait waarbij de geit niet beseft dat hij een Turkse geit is. Anja bovenop een rots, het lachende bedeljongetje dat twee nieuwe slachtoffers gevonden heeft, etc, etc. En tenslotte de hotelkamer waar ze verbleven. Bij het laatste weet ik niet hoe het Piet vergaan is, maar als ik met een vrouw voor het eerst een hotelkamer betreed krijg ik altijd behoefte om te paren nog voor de koffers uitgepakt zijn. Hoe dat met Piet zit weet ik niet maar na het beklag van Anja heb ik daar zo mijn twijfels over. Daar komt bij dat niet iedereen dezelfde afwijking heeft als ik.

”Mooie foto’s, vind je niet?” vraagt Piet als hij ze terug stopt in de enveloppe. ”Ze zijn erg goed gelukt,” zeg ik gemeend. ”Mooi zo, dan gaan we maar eens naar de keuken om een lekkere pan macaroni te maken. Het is tenslotte al half zes.” Piet staat op en gaat naar de keuken. Anja volgt hem even later. Ik pak het plaatselijke suffertje en blader eens wat. In de keuken hoor ik naast het gekletter van de potten en pannen een geroezemoes waarbij soms een stemverheffing te horen is. Ze beseffen dat ik in de kamer zit dus proberen zich in te houden als het uit de hand dreigt te lopen. Wat ze niet beseffen is dat de keukendeur op een kier staat waardoor ik over en weer de verwijten kan horen. Een aantal zinnen kan ik met de oren gespitst opvangen, al begrijp ik niet precies waar het over gaat.

Anja:”Ik ben klaar met je. Die aanhoudende steken onder water en zogenaamde grappige en ironische opmerkingen gaan me stierlijk vervelen.”
Piet:”Ik ben klaar met jou! Je  kan ook nergens tegen en dat gaat mij onderhand danig de keel uithangen. Zelfs je vriendin Bregje heeft genoeg van je. Ze wilde laatst iets uitpraten en toen….
Anja: ”Ach, er viel niks uit te praten, maar als je het verleden niet kan laten rusten en niet naar jezelf durft te kijken heb je een probleem en niet ik. Dat Bregje en ik een korte affaire hebben gehad komt omdat je beter kookt dan vrijt.”
Piet:”Daar kom ik nooit meer overheen!”
Anja,”So be it. Het eten is klaar, we gaan aan tafel.”

Even later komt Piet binnen met een pan dampende macaroni. Anja volgt en schuift snel het tafelkleed en de borden op tafel. De sfeer is gespannen en er worden nietszeggende opmerkingen gemaakt die in het niets verdwijnen. Piet vraagt hoe het met mijn auto gaat. ”Goed,” antwoord ik, ”hij heeft van de week nog een grote beurt gehad.” Piet kijkt gekweld en ik besef dat deze opmerking niet past in deze sfeer. Echter, ze weten niet dat ik hun conversatie zojuist gevolgd heb en het is bovendien nog waar óók zodat ik mijn handen in onschuld was. We eten snel als een stel hongerige wolven want deze maaltijd mag niet te lang duren. Ze hebben zo meteen nog een danig appeltje te schillen met elkaar. Anja heeft mij verteld wat er speelt maar Piet beseft nu ook dat ik voel dat het niet lekker zit tussen hen. Anja vraagt uit beleefdheid of ik nog een toetje wil maar ik zeg dat ik vol zit en naar huis ga. ”Bedankt voor het eten,” zeg ik als ik afscheid neem.
Piet glimlacht, maar Anja zegt met een stem die klinkt als een krijt op een schoolbord: ”Oh…die eer is geheel aan Piet, koken kan ie als de beste.”