RECHTOP

”Hij moet er rechtop in.”

”Oh, gut dat wist ik niet, ik zal het tegen hem zeggen.”

Deze zinnen ving ik op van twee vrouwen die voor een huis met een tuin stonden terwijl ik langsliep. Het wekte mijn nieuwsgierigheid omdat het voor mij volstrekt onduidelijk was waar het over ging. Had die ene vrouw gezegd: ”De margarine is in de bonus bij A.H,” en de andere geantwoord: ”Dan ga ik meteen langs,” dan had ik er geen aandacht aan besteed. Het is volkomen duidelijk wat er wordt bedoelt.

Maar in dit geval niet

Het is een HIJ, dat er rechtop in moet, volgens die ene vrouw. De andere vrouw ”wist dat niet” en ”zou het tegen hem zeggen.” Het is raadselachtig en kan van alles zijn dus mijn fantasie deed zijn werk.

De  vrouw van wie hij er rechtop in moet is ervaren en weet na vijf kinderen zo onderhand wel hoe de lepel door de pap glijdt. De andere vrouw is haar alleenstaande vriendin die sinds kort gezwicht is voor een buurman met dezelfde status die altijd ongevraagd haar paadje veegt. Ze had hem wel door maar ze gaf nooit sjoege als hij glimlachend naar binnen keek. Toen hij dat op een dag weer deed struikelde hij over een tegel die gemeen iets boven de anderen uitstak.

Die tegel lag er al een tijd dus misschien viel ie met opzet

We zullen het nooit weten.

Nu was buurvrouw niet van steen dus ze spoedde zich naar buiten om hem overeind te helpen waarna ze vroeg of hij een kop koffie lustte. ”Heel graag,” zei buurman En zo is het gekomen, ze drinken sindsdien regelmatig samen koffie.

Het heeft nog ruim anderhalf jaar geduurd, maar op een zwoele namiddag kwam het er dan toch van, of eigenlijk ook weer niet. ”Wil je het huis verder eens zien?” vroeg ze met een lichte vibratie in haar stem. Ze had gevoelens gekregen waar ze voorheen het bestaan niet van wist. Nou, dat wilde buurman wel zodat ze even later boven in de slaapkamer belandden alwaar de volgende conversatie plaatsvond:

Hij : ”Wat een mooi bed.”

Zij: ”Vind je? Het komt van Ikea maar het ligt lekker,”

Even later lagen ze- na zich van de ter zake doende kledingstukken ontdaan te hebben- onwennig op bed.

Hij: ”Wat moeten we nu.”

Zij: ”Ik heb werkelijk geen idee.”

En zo gebeurde het dat deze vrouw een dag later haar avontuur van de vorige dag met haar vriendin besprak. Die gaf uitgebreid voorlichting over de bloemetjes en de bijtjes en kwam precies bij de ontknoping toen ik daar langsliep.

”Hij moet er rechtop in.”

Oh gut, dat wist ik niet, ik zal het tegen hem zeggen.”

MANDOLINE

Mandoline orkesten bestaan voornamelijk uit vrouwen. Vrouwen met vingers die razendsnel over de snaren vibreren met een plectrum.

Er zijn uitzonderingen die de regel bevestigen en laat dat nou meneer van Putten zijn. Van Putten was als kind al gecharmeerd van het instrument en smeekte zijn ouders of hij alsjeblieft op mandoline les mocht. Smeken moest hij want zijn ouders zagen het niet zitten, die wilde een echte kerel als zoon. Uiteindelijk na veel gestampvoet en gehuil kreeg hij toch zijn zin. Hij mocht op mandoline les en bekwaamde zich met verve in het instrument dat zoetgevooisde klanken produceert waar vele verliefden zich aan laven.

Toen hij jaren later op zichzelf woonde en het eenzame getokkel zat was besloot hij zich aan te sluiten bij een mandoline orkest dat hij na lang zoeken vond. Hij werd na een korte auditie aangenomen door de dirigent die onder de indruk was van zijn virtuoze spel. Maar na een tijdje had de dirigent spijt van zijn beslissing en wel hierom.

De dirigent houdt van zijn orkest, niet zozeer vanwege het instrument maar vooral omdat het alleen uit vrouwen bestaat. Tot voor kort dan want sinds van Putten daar pontificaal tussen zit heeft hij ze niet meer voor zich alleen. De dames lijken ook meer gecharmeerd van van Putten dan van de dirigent dus zag hij van Putten het liefst vertrekken.

”Een mandoline is toch eigenlijk een vrouweninstrument,”probeerde hij subtiel in de pauze van een repetitie. ”Een trompet of gitaar past toch veel beter bij een man.” Hij zei dit niet waar de dames bij waren maar op het toilet waar ze naast elkaar een plas deden. Van Putten wist genoeg, trok zijn rits omhoog en speelde na de pauze de sterren van de hemel. ”Een knappe jongen die me hier weg krijgt, alleen al om hem te pesten blijf ik hier zitten,” straalde hij uit en proefde de geneugten van zoete wraak wanneer je in je recht staat.

En zo is er een zekere spanning ontstaan tussen die twee.  Ze zorgen er wel voor dat de dames dit niet merken want niemand is gebaat bij onrust in het orkest. Zeker niet nu er binnenkort een uitvoering gepland staat waar de paar mandolineorkesten die dit land rijk is een gezamenlijke uitvoering geven. Het hele orkest- maar in het bijzonder van Putten- kijkt daar reikhalzend naar uit.