EPI-POES

‘Wil je op de poes passen, ik moet een paar dagen weg,’’ vraagt kennisje aan de telefoon. De poes is een scharminkeltje dat van ouderdom soms door haar pootjes zakt. Ik eet wel eens bij kennisje. Ze kookt lekker dus dan wil je weleens iets terug doen.

‘’Vergeet je haar pilletjes niet,’’ gaat ze bezorgd verder.

De poes heeft epilepsie en moet twee maal daags een pilletje door het speciale voer dat door de dierenarts is voorgeschreven. Het moet op een onopvallende manier tussen het voer worden verstopt want anders eet ze niet. Wat ik dan doe is haar afleiden door op een vogeltje te wijzen dat buiten aan het scharrelen is. Als ze dan belangstellend naar buiten kijkt frommel ik snel het geneesmiddel tussen het voer.

Toen ik jaren geleden voor het eerst op poes paste vergat ik haar af te leiden. Ze zag wat ik deed en vertikte het om te eten. Ik wist dat er die avond een documentaire over hongerend Afrika op TV was en nam haar op schoot.‘’Kijk hier maar eens naar, je mag dan zwak ziek en misselijk zijn maar deze mensen moeten een heel eind lopen voor een klein beetje eten.” Ze keek naar de beelden en dacht: ”Wat een eind lopen” en viel daarna vermoeid in slaap, want hongerende mensen zijn niet besteed aan verwende poezen.

De poes heeft dus epilepsie en heeft me tijdens het oppassen aldaar eens flink de stuipen op het lijf gejaagd. Ik lag s’nachts te dromen over verwende poezen die de mens als slaaf hebben toen ik plotseling beneden in de keuken een paar keiharde klappen hoorde. Ik zat rechtop in bed. Mijn hart bonkte in de keel, er waren inbrekers in huis die de boel aan het slopen waren. Als er een vrouw naast me had gelegen had ik haar opgedragen naar beneden te gaan, maar ik lag alleen in dat bed en vond het veiliger om daar te blijven. Na een paar minuten werd het stil en na nog een aantal minuten zouden de inbrekers wel vertrokken zijn, vermoedde ik. Ik ging uit bed en daalde de trap af.

In de keuken aangekomen stond er een keukenkastje wagenwijd open waarvan een deur aan één scharnier hing. De poes stond met rechtopstaande vacht als een bezetene van haar brokjes te vreten. Ik heb nog nooit in mijn leven een beest zo zien schransen. Ik nam een biertje en ging enigszins van de schrik bekomen nog even de kamer in. Even later kwam poes rustig de kamer binnenlopen en gaf kopjes. Het epileptisch monster was uit haar gevaren.

‘’En je weet het hè, vergeet geen extra brokjes neer te zetten want als ze een aanval heeft gehad dan…’’

Ja,’’ zeg ik, ”dan veranderd ze in een hongerige leeuwin, ik weet er alles van.’’

‘’En als ze dood gaat moet je het niet erg vinden hoor,’’ stelt ze me gerust.”Leg haar dan maar naast die tuinkabouter achter in de tuin. Je weet wel, die lachende met dat schepje. Dan kan hij haar begraven en heeft ie ook eens wat te doen.”

Advertenties

20 Reacties op “EPI-POES

  1. Mijn fietsmaat vroeg me of ik voor zijn planten en hamster wilde zorgen toen hij op vakantie ging. Uiteraard geen probleem. Helaas wel voor de hamster: die ging dood in zijn vakantie. En het jaar daarop weer. Nee, niet dezelfde!
    De tuinkabouter vind ik een leuk idee. Of poes begraven zal worden is punt twee (-:
    Zonnige groet

    • Zal je gebeuren dat zo’n dier doodgaat terwijl je oppast. Ook al kun je er niks aan doen maar toch…De tuinkabouter is een uitkomst voor het geval dat…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s