TRIANGEL

Zoals u wellicht in mijn vorige verhaal gelezen heeft was Hannes totaal van slag over het feit dat Marie Ketelaar niet voor hem maar voor de man met de triangel viel. Of het iets geworden is tussen die twee? Ik heb werkelijk geen idee. Er zijn uiteraard meer mensen die dit prachtige instrument met de vele mogelijkheden bespelen, zo ook de heer van Dorregeest: 

Meneer van Dorregeest was als kind al bezeten van het mooiste instrument dat er bestaat n.l. de triangel. Een triangel is een verbogen stuk ijzer in de vorm van een driehoek. Het is familie van de slaginstrumenten en de bespeler ervan is een percussionist. Dit staat in de omschrijving van het instrument en meneer van Dorregeest is daar heel blij mee.

Meneer van Dorregeest behoort tot die types die graag interessant doen zonder een echte prestatie te leveren. Je hebt ook automobilisten die als je hen vraagt in wat voor auto ze rijden niet gewoon zeggen: ’’Ik heb een Volvo’’ maar roepen: ’’Ik rijd een Volvo GTI 4wheeldrive Injectie.’’ Een hele mond vol, je hebt tenminste iets mee te delen. Meneer van Dorregeest is ook zo’n type, zij het wat onschuldiger want hij bezit geen rijbewijs doch slechts een triangel om interessant over te doen. 

‘’Ik speel in een orkest,’’ zegt hij met graagte op verjaardagen. ”Ik bespeel een slaginstrument, ik ben een percussionist.’’ Als hij dat vol trots verteld heeft gaat hij achterover leunen en er speelt er een lachje om zijn mond. Laatst vroeg iemand. ’’Maar wát voor slaginstrument bespeelt u dan precies?’’ Als door een adder gebeten veerde hij op want niemand had er ooit precies naar gevraagd. ’’Het taartje is verkeerd gevallen,’’ stamelde hij met een rood hoofd, ‘’ik wil de boel hier niet onderkotsen, ik ga er vandoor. Een fijne verjaardag verder.’’

Gehaast was hij naar huis gefietst, verbolgen over het feit dat deze man het naadje van de kous wilde weten.

De triangel is het perfecte instrument voor meneer van Dorregeest. Hij is lui, houdt niet van zwaar tillen en kan geen noten lezen. ’’Moet ik noten kunnen lezen?’’ had hij bij zijn sollicitatie gevraagd. Degene die hem aannam was schuddebuikend van het lachen onder zijn bureau gerold, ’’Beste man er zit maar één toon op een triangel, je hoeft alleen maar op een teken van de dirigent te wachten.” Toen de man blauw aanliep had van Dorregeest hulp willen inroepen maar deze klauterde na een hoestbui weer op zijn stoel en zei: ’’Dit is de allermooiste dag van mijn leven’’.

In het orkest valt meneer van Dorregeest uit de toon (om in het jargon te blijven). Als er tijdens de repetities over partituren, mollen kruizen fortissimo en allegro wordt gesproken zit hij er versuft bij als een kind dat voor spek en bonen meedoet. Hij heeft geen idee waar het over gaat. Soms plagen ze hem en zeggen: ’’Je moet een kruiswoordpuzzel op je muziekstandaard leggen, dan heb je tijdens de uitvoering iets te doen.’’ Dan zegt van Dorregeest niets terug want diep van binnen weet hij dat het waar is.

De uitvoering vergt geduld van de bespeler van dit instrument maar deze eigenschap bezit van Dorregeest in ruime mate. Soms zijn er uren durende muziekstukken waarbij hij  slechts twee keer op de triangel hoeft te slaan. Hij zit er roerloos bij en wacht op het eerste teken van de dirigent. Als hij die krijgt staat hij op en bij het tweede teken geeft hij een tingel, om vervolgens weer te gaan zitten. De rest speelt zich uit de naad verder maar van Dorregeest voelt zich even diep gelukkig, vooral als hij precies op tijd is. Op het eind van de uitvoering neemt hij de staande ovaties in ontvangst en maakt diepe buigingen naar het publiek. Dit is zijn allermooiste moment, er stroomt een diep geluk door hem heen. Na de ovatie volgt – zoals gebruikelijk- de toegift.

De dirigent vraagt of van Dorregeest naar voren wil komen.  

Advertenties

13 Reacties op “TRIANGEL

    • Als ik een instrument machtig zou zijn had ik daar wel in willen spelen. Heb lang geleden wel gedrumd maar dat mag geen naam hebben. Een mondharmonica die ik ooit bij de kijkshop heb gekocht omdat ie er zo mooi uitzag ligt nog steeds nieuw in de doos. Soms haal ik hem eruit om even te kijken.

  1. Weer zeer treffend beschreven! We kennen ze allemaal deze types… ik vond de triangel altijd een lullig instrumentje. Vroeger op school kreeg ik vaak de triangel in de handen gestoken tijdens de muziekles… en ik wou zo graag de pauk of de xylofoon… ik begrijp deze man met zijn triangeltje best…

    • De triangel heeft wel een mooie zuivere toon, al is het er maar één. Er is een instrument die een aantal ”triangels” in meerdere toonhoogten op een rij heeft. Om het muziekstuk een aparte sfeer te geven strijkt de bespeler er soms langs met een stok. Weet niet de naam van dit instrument maar je kent het vast wel

    • Op de juiste momenten doen de kleinste instrumenten er toe. Musici die alleen de triangel bespelen zijn er natuurlijk niet. Hij bespeelt meerdere slaginstrumenten, behalve in mijn verhaal dan.

  2. Als ik me niet vergis, is er een liedje met de tekst: het zijn de kleine dingen die het doen. En inderdaad, voor deze man was de triangel heel belangrijk. Lekker geschreven weer.

  3. Gniffelend van vreugde heb ik je blog gelezen. Je hebt een humoristische manier van schrijven en dat maakt me altijd blij.
    Percussionist, haha. De meesten slaan volgens mij ook nog op de trom en de xylofoon, maar dat zou te ingewikkeld worden voor meneer van Dorregeest. Alleen zijn naam al (-:
    Lieve groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s