HANNES

Hannes is niet meer, hij is dood, in zijn slaap overleden.

Hannes was een grote kerel, goedmoedig met humor en een beetje filosofisch. Hij zei soms dingen die een diepere beschouwing behoefde en had het type humor dat bij mij een vreemd soort huppel in het middenrif veroorzaakte. Eén van die huppels ervoer ik toen hij vertelde over het afscheid bij zijn baas. Hannes lag regelmatig in de clinch met hem, maar toen hij eruit ging moest er toch wat georganiseerd worden want dat hoorde nou eenmaal zo. Er werd een zaaltje vrijgemaakt voor ”de grote dag.”

De collega’s namen plaats en de baas verscheen even later. Deze hield een huichelachtig mooie toespraak met hier en daar wat subtiele opmerkingen. Toen hij klaar was vroeg hij Hannes wat hij voelde op deze gedenkwaardige dag.

”Ik voel in het geheel niets,” was zijn antwoord.

Hoe het verder is gegaan weet ik niet en wil het ook niet weten. Ik zag dat beeld voor me. Die grote kerel, de entourage, de gebakjes op tafel, de collega’s, de baas die wachtte op een mooi passend antwoord en dan die opmerking.

Ik heb laatst een kunstwerk van hem gekregen. ”Wil jij hem? is gekocht op de rommelmarkt maar toen ie hing vond ik het net een vrouw die met kousen aan voorover gebukt op haar knieën zit.” In eerste instantie zag ik dat niet maar eenmaal in mijn kamer opgehangen leek het er inderdaad op. Nu hangt ie in het zijkamertje, ik heb geen zin om constant tegen een gebukte vrouw aan te kijken maar doe hem ter nagedachtenis niet weg.

Maar niet alles was beschouwelijk en humoristisch in het leven van Hannes, die ooit bij het Leger des Heils de grote trom bespeelde. Boemketel Hannes werd hij genoemd, maar is daar weggegaan omdat hij verliefd werd op Marie Ketelaar. Zij zat schuin voor hem en bespeelde de fluit waar hij geobsedeerd naar keek. Haar prachtige mond wiens lippen de fluit omklemde deed hem menigmaal vergeten de trom te slaan als een muziekstuk dat vereiste. Op een dag toen hij weer één van zijn fantasieën had hield hij het niet meer en klampte Marie in de pauze aan. ”Ik ben verliefd op je,” zei hij zonder omweg want van slap ouwehoeren hield hij niet. ”Het spijt me,” was haar antwoord,  ”ik val op de man met de triangel alleen weet hij dat nog niet.”

Totaal van slag was hij, dat was nog niet eerder voorgekomen sinds hij de trom bespeelde. Hij is nog één keer terug geweest om daarna het pand met stille trom te verlaten.

Advertenties

23 Reacties op “HANNES

    • Die ode verdient hij. Zeker na het debacle met Marie en vergeet het kunstwerk niet dat hij mij gegeven heeft, Hij was blij dat hij het kwijt was maar daar hebben we het nu niet over.

    • Wie weet, hij geloofde wel in wolken waar je op kunt zitten na je dood, Bij het Leger des Heils sprak hij daar ook soms over. Hij had er een boom over willen opzetten met Marie maar zoals je weet is het zover niet gekomen.

    • Dat is waar en het scheelt ook een hoop gedoe. Het omslachtig gepraat en de rituele paringsdans kun je dan overslaan. Aan de andere kant is te rechtstreeks ook niet leuk. Je mist de voorpret van het eventueel slagen van de missie.

    • Inderdaad niet over rozen maar bij wie wel. De dood is de enige staat waarin men totale rust ervaart. Jammer alleen dat men er dan niets van merkt. Het schilderij vind ik een lelijk ding. Denk dat de schilder er stiekem erotische bedoelingen mee had

  1. Och, wat een fantasie, met dat schilderij, je hebt me uren laten zoeken naar die voorovergebogen kousenvrouw. Ik zie het niet.

    Rechtvoorzijn raap is in de liefde niet zo spannend, soms weet je nog niet eens wat je met iemand wilt. Maar in veel andere gevallen is het ideaal om zonder omhaal te zeggen wat je bedoelt.

    • Uren nog wel, ik zou meteen gestopt zijn, zonde van de tijd. In de liefde is recht voor zijn raap zeker niet altijd gewenst, behalve als één van de twee het meteen al niet ziet zitten, Dat is- ook in dit geval- zonde van de tijd.

  2. Wat een heerlijk stukje. Nou ja, zeg maar gerust stuk. Ik heb zo gelachen! Eerst de opmerking “Ik voel ik in het geheel niets.” Ik verplaatste me daarbij naar collega’s die afscheid namen van de Engelse bank waar ik werkte. Dat maakte de pret nog groter. En dan de opmerking over de man met de triangel. Met als uitsmijter je laatste regel. In een woord: geweldig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s