VERJAARDAG VAN BETS

Ik feliciteerde Bets en ging de tuin in. De meeste gasten waren er en zaten aan de grote tuintafel. Nu moet ik zeggen dat Bets er werk van gemaakt had. De buurtsuper had moeten sluiten nadat ze de zaak had leeggekocht. De baas had een tweede huis op Ibiza gekocht en het personeel had een week betaald verlof gekregen tot de winkel weer bevoorraad werd.

Een paar aanwezigen kende ik maar de meeste deden bij mij geen bellen rinkelen. Er werd begonnen met koffie en taart en daarna kwam de wijn op tafel. Een dame die tegenover me zat en schielijk dronk kwam op me af en ging op mijn stoelleuning zitten. Ze vertrouwde me toe dat ze ging trouwen met de man die ze al vijftien jaar kent. ”Jij bent een van de weinigen die het weet,” fluisterde ze ”niet verder vertellen hoor.” Ik zou niet weten aan wie maar ik beloofde het.

Een fotograaf die in het bezit was van een indrukwekkende camera had alvast zijn positie ingenomen. ”Mooie camera,” zei ik. ”Kom even kijken,” antwoordde hij, blij met het compliment, ”Ik heb een map met wat foto’s die ik je graag wil laten zien,” Hij opende een koffertje en toonde de foto’s. ”Knap gedaan,” zei ik. En inderdaad, de foto’s waren technisch bijna perfect maar miste warmte en een ziel waardoor ze een kille uitstraling hadden.

De ex van de jarige was er ook en was- zoals gebruikelijk op haar verjaardag- met één van zijn Ferrari’s gekomen. Het is een klein kereltje met een hoofd dat vertedering oproept omdat het op een nostalgisch theepotje lijkt. Hij heeft echter bakken met geld. De bedoeling is dat men aan hem vraagt of er een ritje gemaakt mag worden. Dat doen sommigen heel graag. Men wacht tot hij of zij aan de beurt is en vervolgens scheurt hij met ze weg. Enkele aanwezigen kijken het tafereel vol bewondering na. Iemand zei tegen Bets die met de schaal zalm langskwam: ”Ik heb net even gekeken, wat een mooie auto!” ”Oh, hij heeft er meerdere,” antwoordde ze, ” maar hij heeft er dan ook hard voor gewerkt.” Een man die schuin tegenover me zat en op een fabrieksarbeider leek zag ik denken: ”Ik heb me ook mijn hele leven de pleuris gewerkt maar ben nooit verder gekomen dan een ouwe Kia.”

Naast de man van de Kia zat een vrouw die ik het best kan omschrijven als een diva op haar retour. Ze had de uitstraling van een filmster in haar nadagen. Een teleurgestelde filmsterrenkop had ze, iemand die nog steeds hunkert naar applaus en er maar niet aan kan wennen dat ze het niet meer krijgt. Vroeger mannen bij de vleet maar toen die met het klimmen der jaren wegbleven begon langzamerhand de eenzaamheid haar intrede te doen.

Oh ja, ze heeft er nog wel een paar gehad maar dat waren type hangbuikzwijntjes die na een kop koffie en een koekje meteen begonnen te frunniken. Soms bleef er een eten en wilde zelfs na het toetje een eindje met haar wandelen. Eindelijk een goeie die niet meteen wat wil, dacht ze. Maar toen ze gewandeld en een glas wijn gedronken hadden bleek die sportiviteit slechts een aanloop tot het bed te zijn. Dat wilde ze niet, althans niet meteen. De Diva keek opzij naar de Kia-man en hoopte dat hij een praatje met haar zou aanknopen. Dat deed hij niet en keek stoïcijns voor zich uit.

Zoals het vaak gaat in grote gezelschappen en na de nodige alcoholica was de conversatie op een gegeven moment versnippert. Men praatte door elkaar heen en vooral harder dan nodig was. Zo gebeurde het dat ik een monoloog opving dat aan de rest voorbij ging maar niet aan mij.

”Nou meid, omdat ik wel een paar kilo kwijt wilde besloot ik dus een racefiets te kopen. Ik heb er al een paar toertjes mee gemaakt en er een keer een pleziertje mee beleeft dat ik met die ouwe opoefiets nog nooit heb meegemaakt. Dat zit zo. Het zadel is keihard en bovendien zit je behoorlijk voorover op zo’n fiets. Op een gegeven moment reed ik over de kasseien van Edam en toen gebeurde het..ik kreeg me er toch één, zo een heb ik er in jaren niet meer gehad. Ik reed kreunend de de dijk af bijna de plomp in. Gelukkig ging het allemaal nog nét goed maar ik kan me voorstellen dat je na Luik- Bastenaken Luik aangenaam gesloopt van je fiets stapt. Ik zou wel eens een gesprekje met Leontien van Moorsel willen hebben hierover.

De vrouw was met haar intieme ontboezemingen gestopt en Bets kwam langs met de bitterballen. Ze hield mij de schaal voor en vroeg of ik het gezellig vond. ”Erg gezellig, ik vermaak me kostelijk,” antwoordde ik. Het feest ging nog een tijd door maar na het koud buffet nam ik afscheid van Bets en de overige aanwezigen en reed terug naar huis

AMSTERDAMSE BOS (ZOMERCOLUMN)

Gisteren weer eens naar het Amsterdamse bos geweest. Een mooie route gereden die voor een groot gedeelte door parken voerde. Daar aangekomen een broodje worst gegeten bij mijn favoriete eettent. Er zijn daar een paar restaurants, de duurdere waar je moet wachten tot het personeel de bestelling komt opnemen en dan tot het gebracht wordt.

Zo niet bij mijn favoriete eettent

Het eenvoudige eettentje – gelegen aan de kleine speelweide- wordt gerund door een wat oudere vrouw die het simpel heeft gehouden. Geen bediening op het terras(je) en ook de ” kaart” is eenvoudig. Ze verkoopt koffie, koeken, frisdrank, chips, snoep, broodjes worst en ijs. Het was genieten op de fiets, weinig wind en een lekkere temperatuur, niet al te warm ook. Op de eerste foto is de Bosbaan te zien waar regelmatig roeiwedstrijden worden gehouden.

Ik geniet van de de zomer, als het maar beneden de 32 graden blijft. Dan een zachte winter graag, hoewel ik dat sneu vind voor Erben Wennemars die zich iedere keer op een Elfstedentocht verheugd.

img_1890

Bosbaan

img_1889

Kleine speelweide (er is ook een grote)

img_1888

Mijn favoriete eettent

img_1887

waar het fijn vertoeven is.

SUPERSCHEERMES

Ik heb afgelopen donderdag een superscheermes gekocht.

Voorheen had ik altijd simpele mesjes. Gewoon één mesje in een houdertje maar wat ik nu aangeschaft heb…Het eerst zo simpele scheermesje heeft een flinke ontwikkeling doorgemaakt. Had je eerst één mesje, tegenwoordig zijn het er vijf achter elkaar. Ja, u leest het goed VIJF. Ze hebben dit natuurlijk langzaam opgevoerd dus elke keer een mesje erbij. Dit is tactisch slim bekeken van die fabrikanten. Echter, ik vraag me af waar het eindigt, komt er een zesde, of misschien een zevende mesje bij? Want eens houdt het natuurlijk op.

Het apparaat bestaat ook in batterijuitvoering zodat je je vibrerend kunt scheren. Ik heb me laten vertellen dat er vrouwen zijn die dit mesje cadeau geven aan hun man. Het mesje is met één klik te verwijderen dus u kunt wel raden wat er gebeurt als manlief van huis is.

Over vibreren gesproken. Vroeger had je gezichtsmassagestaven (dat stond er echt) je zag in zo’n dik boekwerk van een postorderbedrijf een afbeelding van een vrouw die zo’n gezichtsmassagestaaf tegen haar gezicht gedrukt hield. Je had ze in verschillende maten, voor grote, kleine en middelmatige gezichten. Sommige vrouwen die zo’n gezichtsmassagestaaf hadden gekocht masseerde er niet alleen hun gezicht mee maar ontdekte dat je er ook je haar mee kon krullen. Andere vrouwen kregen tijdens de gezichtsmassage heel stoute gedachten en vonden deze zo verwerpelijk dat ze het ding binnen acht dagen retourneerde. Angstig dat ze zich zouden vergrijpen aan het apparaat.

 De overige vrouwen hadden het door en schreven een brief naar de firma waarin ze het bedrijf bedankte voor de discretie waarmee ze het apparaat aan de vrouw bracht. ”Bijna niemand heeft het door” schreven ze ”maar wij lekker wel.” Uit het woordje ‘lekker’ begreep het bedrijf dat de staaf gebruikt werd waarvoor zij eigenlijk was bedoeld.  

Tegenwoordig schijnen die zogenaamde gezichtsmassagestaven gewoon bij de Etos te liggen, maar ik heb ze niet gezien toen ik bij de Etos mijn superscheermes kocht. Misschien waren ze uitverkocht omdat het warm weer was

PARADIJS

Het was warm de afgelopen dagen dus van een stukje schrijven kwam niets. Ik heb bewondering voor mensen die dat wel kunnen, mij lukt dat niet. Aangezien het avond is en iets koeler doe ik nu een poging.

Afgelopen dagen was ik wederom op mijn buitenverblijf maar daar lukt het schrijven sowieso niet. Vroeger nam ik altijd een blocnote mee om eventuele ingevingen te noteren maar ingevingen kreeg ik daar zelden en als ik ze kreeg en noteerde vond ik het thuisgekomen complete onzin en niet de moeite waard om ze uit te werken.

Ik heb totaal geen inspiratie- sorry kan geen ander woord vinden- als ik op mijn buitenverblijf verblijf. Er overkomt me een serene stilte en ben volkomen in harmonie met mijn omgeving. Ik bevind me in het paradijs waarin – zoals de Heiligen onder u weten- geen plaats is voor ironie en humor. Deze zaken zijn er voor later als je weer teruggeworpen bent in de boze wereld en je ter compensatie humor en ironie nodig hebt om het leven draaglijk te maken.

Humor moet dus van anderen komen als ik daar ben. In de vaart vlakbij (laatste foto) zwem ik regelmatig. Toen er een plezierbootje langs voer en een opvarende me toeriep: ”Ben je je boot vergeten?” kreeg ik mijn humor even terug en retourneerde de kwinkslag met de woorden: ”Nee, die is zojuist gezonken.” Ik geef toe, geen dijenkletser maar toch aardig om even te vermelden.

En dan hier de foto’s

IMG_1853

IMG_1865

IMG_1857

IMG_1878

IMG_1859

IMG_1860

IMG_1876

k